ଅଳସୁଆ ଦୁଃଖ ପାଏ
ସମୟ ହାତରେ ଘଣ୍ଟି,
ଟିକ୍–ଟିକ୍ କରି କୁହେ
“ଉଠ, ଚାଲ, ସୃଷ୍ଟି କର।”
କିନ୍ତୁ ଅଳସୁଆ ଶୋଇ ରହେ,
ଚାଦରକୁ ଭାବେ ସ୍ଵପ୍ନର ରାଜ୍ୟ,
କାରଣ ସେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମରୁ
ବିପରୀତ କରିଥାଏ।
ପ୍ରକୃତି କେବେ ଅଳସୁଆ ନୁହେଁ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ,
ନଦୀ ସଦା ବହେ,
ଗଛ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ,
ପକ୍ଷୀ ସଦା ପରିଶ୍ରମରେ ନୀଡ଼ ଗଢ଼େ।
ଯେପରି ବୀଜ ମାଟିରେ ପଡ଼ି
ଶ୍ରମର ସ୍ନେହ ପାଇଲେ
ଗଛରେ ପରିଣତ ହୁଏ,
ତେଣୁ ମଣିଷର ଭାଗ୍ୟ
କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ।
କାର୍ଯ୍ୟହୀନ ବୀଜ ଶୁଖିଯାଏ,
ଜୀବନର କାଳୀନୀ କୌଣସି ଫଳ ଦିଏନାହିଁ।
ଜୀବନ ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀ,
ଯେଉଁଥିରେ ସମୟର ଝରଣା
ନିରନ୍ତର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ବହିଯାଏ।
କର୍ମରେ ରହିଛି ଆନନ୍ଦ,
ଶ୍ରମରେ ରହିଛି ସ୍ୱାଧୀନତା,
ପରିଶ୍ରମରେ ହିଁ ମଣିଷ
ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିଥାଏ।
ତତ୍ତ୍ୱ କୁହେ...
କର୍ମ ହିଁ ଯଜ୍ଞ,
ଶ୍ରମ ହିଁ ଧ୍ୟାନ,
ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ।
କର୍ମଯୋଗୀ ସମୟ ସହିତ
ଏକତାରେ ସ୍ଵୟଂକୁ ଦେଖେ।
ତା’ର ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ ହୁଏ ଅମୃତ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ ଉପାସନା।
ଅଳସୁଆ ମନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ
ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼େନି,
ଚକ୍ଷୁରେ ଆଶା ଭରିଥାଏ,
କିନ୍ତୁ ପାଦେ ପାଦେ
ମନ୍ଥରତାର ବେଡ଼ି।
ତା’ର ହାତରେ ରହିଯାଏ କେବଳ
ଦୁଃଖର ଖାଲିପଣ ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପର ଲୁହ।
ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ
୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪
ଗୁରୁ ଗ୍ରାମ
Comments
Post a Comment