ଅବସର... କ'ଣ ଶେଷ ପରିଣତି*?

*ଅବସର... କ'ଣ ଶେଷ ପରିଣତି*?

ନିଜକୁ ଟିକେ ପରଖୁଥିଲା ଦର୍ପଣରେ,

ବିତି ଯାଇଥିବା ଦିନ

ପଶି ଆସିଲା ଚୁପଚାପ୍ ଭିତରକୁ,

ସଂପର୍କ ବଞ୍ଚେଇବାର ଅହରହ 

ଯୁଦ୍ଧ,ଯନ୍ତ୍ରଣା କୁ ଘୁଙ୍ଗୁର ପିନ୍ଧେଇ

ତୋଳିଥିଲା ଖୁସିର ସାମିଆନା,

ନିଜ ଆଖିରୁ ନିଦ ଚୋରେଇ

ସ୍ବପ୍ନ ବାଣ୍ଟିଥିଲା,

ଭୋକ,ଶୋଷ, ଅବଶୋଷ,ଅବସାଦ

ସବୁ ଭିତରେ ଚାପି 

ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସୁଥିଲା,

‌ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇ ନିଜେ ଜଳି  

ଢାଳୁଥିଲା ଶୀତଳତା,

ପ୍ରତି ରକ୍ତ କଣିକା ପ୍ରବହଣ ରେ

ହୃଦୟର ସାବଜା ପତ୍ର ଖେଳୁଥିଲା ହୋରି,

ବର୍ଷା,ବସନ୍ତ,ବୈଶାଖ,ବତାସ 

ସ୍ପର୍ଶ ଥିଲା ସବୁ ଏକା ପରି,

ସ୍ବପ୍ନ ର ବୈକୁଣ୍ଠ ଗଢ଼ିବା ପ୍ରୟାସ

ଆସନ୍ତା ସକାଳର ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ

ଟୋପା ଟୋପା ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ ହୋଇ

ଅଗଣାରେ ନାଚୁଥିଲେ,

କ୍ଳାନ୍ତି ର ବେଳାଭୂମି ରେ

ସମୟର ଉତ୍ତରଣ,

ରାତି ସାରା ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ 

ନିର୍ଜନ ଆକାଶରେ

କେବଳ ଶୂନ୍ୟତାର ପାଦ ଚିହ୍ନ,

ସମୟର ଧକ୍କା ଖାଇ ଖାଇ

ରାତିରେ ଝରିଥିବା ତାରା ଫୁଲ ସହ ବନ୍ଧୁତା,

ଓଃ.... ଆସିଗଲା ଅବସର....

ଅବସର କ'ଣ ଶେଷ ପରିଣତି...???

ପଚାଶ ବର୍ଷର ପରାଧୀନ 

ଶୃଙ୍ଖଳ ଖୋଲିଲା,

କିନ୍ତୁ ଦଦରା ସ୍ବରରେ ନଥିଲା

ଆଉ ସ୍ବାଧୀନତାର ରସ,

ଥିଲା ଖାଲି କ୍ଷୋଭ ଆଉ ଅଭିମାନ 

ଦୁଇଟି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ରୁ ବିଗତ 

ସମୟ ବୋଧହୁଏ ଆପଣାର ଥିଲା,

ଏବେ ନିରୀହ ଅଧା କଟା ଗଛ 

ନିଃଶ୍ତବ୍ଧ,ନିଃଶ୍ଚଳ

ଆପଣା ଆପଣା ସ୍ବାଦରେ

ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା ଅସ୍ତିତ୍ବ,

କବିତା ଲେଖିବାର ଇଛା

ବିବେକ ର ମୂଷା ଗାତରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା,

ଏବେ ତ ସବୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ

ସବୁ ଇଛାରେ ଲାଗି ଯାଇଛି ଶିଉଳି,

ଏଇ ଜୀବନ ଟିକକ

କେତେ ବାଟ ଆଉ ଗଡିବ?

ହଜି ଯାଇଛି ସବୁ ସ୍ବପ୍ନ

କାଟି ଦେଇଛି ଆତ୍ମାର ଡେଣା,

ଏବେ ପରିଣତ ବୟସ...

ଆଜି କିନ୍ତୁ ସେ ଅଲୋଡ଼ା, ଅଧଢ଼

ସତରେ ତା ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି ଲୁଚକାଳି

ଏଇ... ଆସୁଛୁ...

ତାପରେ ସବୁ ନିଃଶବ୍ଦ,

ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ସାଇତା

ଦୁଃଖ, କ୍ଷୁଧା, ତୃଷ୍ଣା,ଆଶା

ମୁଖାପିନ୍ଧି ଛପିଛନ୍ତି

ନିର୍ଜନ କୋଠରୀ ରେ,

ଭାସି ଯାଇଥିବା ସ୍ବପ୍ନ 

ଋଦ୍ଧ ଦୁଆରରେ ଆଜି ତାଲାବନ୍ଦୀ,

ଏବେ କେବଳ ନିରାଟ ସତ୍ୟର ଅପେକ୍ଷାରେ..

ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଛେରା ପହଁରା କରୁ କରୁ 

କେତେବେଳେ ପଶି ଆସିବ ଅତି ସନ୍ତର୍ପଣରେ...

କେବଳ ଏକ ଶୂନ୍ୟତା ର ବାହାନାରେ

ଥିବ ଖାଲି ଶାନ୍ତି,ଶାନ୍ତି ଆଉ ଶାନ୍ତି।

ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ (ଗୁରୁଗ୍ରାମ)

୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪