ଆଜି ବି ଜଳୁଛି ନାରୀ...

ଆଜି ବି ଜଳୁଛି ନାରୀ...

ଆଜି ବି ଜଳୁଛି ନାରୀ...

ଆଇନର ଶୋଷଣ ତରାଜୁ

ମାପି ପାରୁନି ନାରୀର ମହତ୍ତ୍ଵ,ମର୍ଯ୍ୟାଦା ତାର ଅସ୍ମିତା

କେତେବେଳେ ଅଧା ମରଣରେ,

କେତେବେଳେ ବେକରେ

ଫାଶୀ ର ମେଖଳା,

କେତେବେଳେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦଗ୍ଧ

ଶୋଷିତ ହୃଦୟରେ ନିଆଁ

ତ କେତେବେଳେ ଦି'ପରିହା ବୈଶାଖ ଝାଞ୍ଜିରେ 

ମ୍ୟୁନିସପାଲିଟି ଅଳିଆଗଦାରେ ସଢୁଥିଵା କନ୍ୟା ଭୃଣ

ଆଉ କେତେବେଳେ 

ପ୍ରସବ ରୁମରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିବା 

ଅନୁଢା କିଶୋରୀ ର କୋହ,

ଦୁଇଟୋପା ଲୁହ ଶୁଖିବା ପୂର୍ବରୁ ଆକାଶରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ଶୂନ୍ୟତା

ଶୂନ୍ୟ ଭୂମି ଉପରେ ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନି ବର୍ଷା,

ସ୍ବପ୍ନ ର ତାରା ଫୁଲ 

ନିଃଷ୍ପ୍ରାଣ,ନିଃସ୍ତବ୍ଧ,

ଅତ୍ୟାଚାରୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ଝୁଲେଇ ରଖନ୍ତି

ନିର୍ମମ ସତ୍ୟର ସ୍ଥୁଳ ଅନୁଭବକୁ...

ଏବେବି ପଶାପାଲି ର ଦୃପ୍ତ ଡାକ

ପରାହତ ଅପରାହ୍ନ ରେ 

ଡ଼ର ହତାସ ହାତ ଧରାଧରି ନାଚି ଉଠନ୍ତି,

ଝରିଲା ପତ୍ର ର ଆୟୁଷ ରେ

ଲେଉଟାଣି ଛାଇର ନିର୍ମମ ହତ୍ୟା,

ସମୟର ଈଶ୍ବର ତ

ତରାଜୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ,..

କି' ଅବା ହବ ମିମାଂସା?

ଜୀବନର ହୁଲି ଡଙ୍ଗା ଅସହାୟ,ଟଳମଳ

ମଝି ସମୁଦ୍ରରେ ,

ଏବେ ଖାଲି ହାତ ଗୋଡ ଚାଲୁ ନଥିବା 

ଟେଳେ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ମାଂସ ପିଣ୍ଡୁଳା 

ନା ଅଛି ସ୍ବାଦ ନା ଅଛି ସ୍ବପ୍ନ

ନା ଅଛି ସ୍ବର ଉତ୍ତୋଳନ ର ସାମର୍ଥ୍ୟ।

ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ

୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪