Skip to main content

ମଦର ଅଫ ଟ୍ରି... ଏକ ସବୁଜ ଅଭିଯାନ

ମଦର ଅଫ ଟ୍ରି... ଏକ ସବୁଜ ଅଭିଯାନ 


ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବୃକ୍ଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜୀବନକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ଅନେକ ଲାଭ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱ ଉଷ୍ଣତା ବିରୋଧରେ ଲଢ଼େଇରେ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକୃତିର ସୈନିକ ।ସେମାନେ ପ୍ରାକୃତିକ ବାୟୁ ବିଶୋଧକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କାର୍ବନ ଡାଇଅକ୍ସାଇଡ୍ ଶୋଷଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅମ୍ଳଜାନ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା ମାନବ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ପାଇଁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ବୃକ୍ଷଗୁଡ଼ିକ ଛାଇ ପ୍ରଦାନ କରି ଏବଂ ଜଳୀୟବାଷ୍ପ ମୁକ୍ତ କରି ଜଳବାୟୁକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯାହା ପରିବେଶକୁ ଥଣ୍ଡା କରିଥାଏ। ଏହା ସହିତ, ସେମାନେ ମାଟି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, କ୍ଷୟକୁ ରୋକିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଉର୍ବରତାକୁ ଉନ୍ନତ କରନ୍ତି।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ବୃକ୍ଷଗୁଡ଼ିକ ଅଗଣିତ ପ୍ରଜାତି ପାଇଁ ବାସସ୍ଥାନ ଏବଂ ସମ୍ପଦ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ଜୈବ ବିବିଧତା ଏବଂ ପରିବେଶ ସନ୍ତୁଳନରେ ଅବଦାନ ରଖନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଭୂଦୃଶ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏକ ସୁସ୍ଥ ଗ୍ରହ ପାଇଁ ବୃକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ବିସ୍ତାର କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ, କାରଣ ଏଗୁଡ଼ିକ ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ହ୍ରାସ କରିବା, ବାୟୁକୁ ବିଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଏବଂ ଜୀବନକୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଅମୂଲ୍ୟ।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସାଲୁମାରାଦା ଥିମ୍ମାକା ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ସାଲୁମାରାଦା ଥିମ୍ମାକା ଙ୍କୁ Mother of trees କୁହନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଗଛର ମା ଓ ପରିବେଶର ସାଥୀ।
ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଏହାର ପଛରେ କି ରହସ୍ୟ ରହିଛି।
ସାଲୁମରଦା ଥିମ୍ମକ୍କା କର୍ଣ୍ଣାଟକରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଏକ ଅସାଧାରଣ ମହିଳା, ଯିଏ ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଂଶଦାନ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାର ଉତ୍ସ ଏବଂ ତାଙ୍କ କାହାଣୀ ଅବଶ୍ୟ ସମସ୍ତେ ପଢିବା ଏବଂ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
 ସାଲୁମାରାଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ବାଙ୍ଗାଲୋର ଗ୍ରାମୀଣ ଜିଲ୍ଲାର ମାଗାଡି ତାଲୁକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଲିକାଲ ନାମକ ଏକ ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେ ସେତେବେଳେ ଥିମ୍ମାକ୍କା ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ। ସେ ସ୍କୁଲ ଯାଇନଥିଲେ କିମ୍ବା କୌଣସି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଶିକ୍ଷା ପାଇ ନଥିଲେ।
ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ସେ ତାଙ୍କ ଘର ପାଖରେ ଏକ ପଥର ଖଣିରେ ଶ୍ରମିକ ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲେ।ତାଙ୍କର ବିବାହ ହୁଲିକାଲ ଗାଁର ଶ୍ରୀ ବିକ୍କାଲା ଚିକ୍କାୟାଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିଲା ।  ଏହି ଦମ୍ପତି ପିଲା ଚାହୁଁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବିବାହିତ ଜୀବନର 25 ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପିଲା ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗୋଟିଏ ଦିନ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ  ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଦୁଃଖ ଏବଂ ଖାଲି ଭାବନାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଗଛ ଲଗାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ। ଏହା ପ୍ରାୟ 50 ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କଥା। ସେଠାରୁ ଏକ ସାଧାରଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ପ୍ରେମ ଏବଂ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ସେବାର ଏକ ଅସାଧାରଣ ମିଶନ ଆଡ଼କୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଯାହା ଥିଲା ପ୍ରେମ ଏବଂ ଯତ୍ନ ସହିତ ଏବଂ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ପରି ଯଥାସମ୍ଭବ ଗଛ ପାଳନ କରିବାର ଏକ ମିଶନ।
କେହି ଭାବିପାରନ୍ତି ଯେ ଗଛ ଚାଷ କରିବା ଏକ ବଡ଼ କଥା ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜେ ଏହା କରନ୍ତି ସେତେବେଳେ ହିଁ ଏହାର ବାସ୍ତବତା ଜାଣିପାରିବେ।
ଥିମ୍ମାକ୍କା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ରାସ୍ତା ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଗଛ ଲଗାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଯୋଜନା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗ୍ରାମ କୁଦୁରକୁ ରାସ୍ତା ବାଛିଥିଲେ। ଏହି ବିଶେଷ ରାସ୍ତାଟି ଏପରି ଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଗୋଟିଏ ବି ଗଛ ନଥିଲା ଏବଂ ଶୁଖିଲା ଏବଂ ଗରମ ଦିନରେ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦେଉଥିଲା।
ସେମାନେ ବର (Ficus )ଗଛରୁ ଚାରା କଲମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ କାରଣ ତାଙ୍କ ଗାଁ ପାଖରେ ପ୍ରଚୁର ବର ଗଛ ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ ଦଶଟି ଚାରା କଲମ କରି ଦୁରକୁ ଯାଉଥିବା ରାସ୍ତାରେ 4 କିଲୋମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଗୁଡ଼ିକୁନ ରୋପଣ କରିଥିଲେ । ଦ୍ବିତୀୟ ବର୍ଷରେ ୧୫ଟି ଏବଂ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ୨୦ଟି ଗଛ ଲଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରୟାସ ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଚାରା ସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।
ସେମାନେ କେବଳ ଚାରା ଲଗାଇ ନଥିଲେ, ବରଂ ଛୋଟ ଚାରାଗୁଡ଼ିକର ଯତ୍ନ ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସକାଳେ ସେମାନେ ନିଜ ଘରୁ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତି ଚାରୋଟି ପାତ୍ର ରେ ପାଣି ନେଇ  ଚାରାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣି ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଖାଲି ହୋଇଗଲା ସେମାନେ ନିକଟସ୍ଥ ପୋଖରୀ ଏବଂ କୂଅରୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲେ ଏବଂ ଚାରାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣି ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଚାରାଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ପାଳନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କଣ୍ଟାଯୁକ୍ତ ବୁଦା ସହିତ ବାଡ଼ ଦେଇ ଚାରାଗୁଡ଼ିକୁ ଚରୁଥିବା ଗୋରୁଙ୍କଠାରୁ ସୁରକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ଚାରାଗୁଡ଼ିକ ବଡ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଛରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ ସେମାନଙ୍କର ଅକ୍ଳାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ ଫଳ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ଏହି ଦମ୍ପତି ପ୍ରାୟତଃ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଚାରା ରୋପଣ କରିଥିଲେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କର ବଢିବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବର୍ଷା ପାଣି ପାଇପାରିବେ। ଏହି ଦମ୍ପତି ମୋଟ 300 ରୁ ଅଧିକ ବର ଗଛ ଲଗାଇଥିଲେ।   ଥିମ୍ମାକ୍କା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶି 8,000 ରୁ ଅଧିକ ଗଛ  ଲଗାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଜମିକୁ ଏକ ସବୁଜ କରିଡରରେ ପରିଣତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ରାସ୍ତାକୁ ଏକ ହରିତ ପରିସରରେ ପରିଣତ କଲା, ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ପରିବେଶ ଉନ୍ନତ କରିବାରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଭାବେ ସହାୟତା କଲା। ଏହି ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମାଟି କ୍ଷୟ ରୋକିଲା, ବାୟୁ ଗୁଣାତ୍ମକତା ବଢ଼ାଇଲା, ଏବଂ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଯୋଗାଇଲା।
    ଥିମ୍ମାକ୍କାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ 1991 ମସିହାରେ ଦେହାନ୍ତ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ଏକାକୀ ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ମିଶନ ଜାରି ରଖିଥିଲେ। ସେ ଆଲା ମାରାଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ।  385 ବର ଗଛ ରୋପଣ ୮୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ଲଗାଇ ଏବଂ ଯତ୍ନ ନେବାରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ   ଲୋକପ୍ରିୟ ହେବା ପରେ ଥିମ୍ମାକ୍କାଙ୍କୁ ସାଲୁମାର୍ଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା। କନ୍ନଡ ଭାଷାରେ ସାଲୁମାର୍ଦାର ଅର୍ଥ ଗଛର ଧାଡ଼ି। ରାସ୍ତାରେ ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଅନେକ କଷ୍ଟ ସତ୍ତ୍ୱେ ଚାରା ରୋପଣ ଏବଂ ପରିବେଶ ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଉତ୍ସର୍ଗକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ mother of trees  ବୋଲି ପରିଚିତା ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ୮୦୦୦ ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଗଛର ଜନନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
     ସାଲୁମାର୍ଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା କେବଳ ଗଛ ଲଗାଇ ନଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମର ବାର୍ଷିକ ମେଳା ପାଇଁ ବର୍ଷା ଜଳ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଟାଙ୍କି ନିର୍ମାଣ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିଲେ। 
ସେ ବନୀକରଣର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସାର ପାଇଁ ଜଣେ ସକ୍ରିୟ ସଂଗ୍ରାମୀ। ତାଙ୍କର ଜୀବନର ସରଳ ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ଯେ ଏହି ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନବତା ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ପତ୍ତି ଛାଡିଯିବା ଉଚିତ।
ସେ  ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରେ ଜୀବନଯାପନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ମାସିକ ପେନସନରୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ।  କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେବି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ମାନବଜାତି ପାଇଁ ଭଲ କାମ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଆଗ୍ରହକୁ ଭାଙ୍ଗି ପାରି  ନାହିଁ। ସାଲୁମାର୍ଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ଆଜି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବେଶବିତଙ୍କ ଆଦର୍ଶ। ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯେ ଜଣେ ନିରକ୍ଷର ମହିଳା ତାଙ୍କ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ସମାଜରେ ଏକ ବିରାଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରନ୍ତି।
ଯଦିଓ ଥିମ୍ମାକ୍କା କୌଣସି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଶିକ୍ଷା ପାଇ ନଥିଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭାରତର ଜାତୀୟ ନାଗରିକ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଛି। ତାଙ୍କୁ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତି ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ 2019 ରେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ପୁରସ୍କାର। ଆମେରିକାରେ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଥିମ୍ମାକ୍କାର ରିସୋର୍ସ ଫର୍ ଏନଭାର୍ନାମେଣ୍ଟାଲ୍ ଏଜୁକେସନ୍ ନାମରେ ଏକ ପରିବେଶଗତ ସଂଗଠନ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସାଲୁମାରାଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଏବଂ ବିଶାଳ ପରିବେଶଗତ ସେବା ମାଧ୍ୟମରେ କର୍ଣ୍ଣାଟକ ରାଜ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପରିଚିତି ଆଣିଛନ୍ତି। ସେ ବନମିତ୍ର, ନିସର୍ଗରତ୍ନ, ବୃକ୍ଷପ୍ରେମୀ ଏବଂ ବୃକ୍ଷଶ୍ରୀ ଭଳି ଉପାଧିରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି।  ପରିବେଶ ରକ୍ଷା ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରୟାସ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାପତ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଛି।
ତାଙ୍କର ବୟସ 113 ବର୍ଷ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅଧିକ ଗଛ ଲଗାଇବାର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସେ ଏବେ ବି ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି। 
ଥିମ୍ମାକ୍କା ବନୀକରଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଲଢ଼େଇ ଜାରି ରଖିଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ପ୍ରକୃତରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ। ତାଙ୍କର ପ୍ରବୃତ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଭଲ କାରଣ ସେ ଜୈବ ବିବିଧତାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଗଛ ଲଗାଇଛନ୍ତି ।  ତାଙ୍କର ସଫଳତା ସହିତ, ସାଲୁମାରାଦା ଥିମ୍ମାକ୍କା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ଏକ ଆଦର୍ଶ ପାଲଟିଛନ୍ତି।
  ଏହି ଯୁଗରେ  ଦ୍ରୁତ ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷୟ ଏବଂ ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଥିମ୍ମାକାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଆଜି ବହୁତ ଅଧିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ। ତାଙ୍କ କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ:
ଗୋଟିଏ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ।
ଆଜି ଗଛ ଲଗାଇଲେ, ଆସନ୍ତା କାଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ।
ସମୁଦାୟ ଉଦ୍ୟୋଗ ଭୂଦୃଶ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରେ।
ଆମେ ଯଦି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା
ଆମ ଜଗତ ସତରେ କେତେ  ସବୁଜ , ସୁନ୍ଦର,ଶ୍ୟାମଳ ହୋଇ ଗଢି ଉଠିବ। 
ପ୍ରକୃତି ସଂରକ୍ଷଣ ହେଉଛି ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଗଛ ଲାଗାନ୍ତୁ, ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ। ଏକ ସବୁଜ ଓ ସ୍ୱସ୍ଥ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆଜିଠାରୁ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତୁ।
ସବୁଜ ଥିଲେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ମିଳିବ, ପରିବେଶ ସୁନ୍ଦର ରହିବ।
ଏକ ଗଛ ଏକ ପ୍ରାଣ, ଗଛ ବଞ୍ଚାଏ ଜୀବନ। 
ପ୍ରତି ଘରେ ଗଛ ହେଉ, ପୃଥିବୀ ସବୁଜ ହେଉ!

ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ 
୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪
ଗୁରୁ ଗ୍ରାମ 


Comments

Popular posts from this blog

ଅଳସୁଆ ଦୁଃଖ ପାଏ (ଶିଶୁ କବିତା )✓

ଅଳସୁଆ ଦୁଃଖ ପାଏ ସମୟ ହାତରେ ଘଣ୍ଟି, ଟିକ୍–ଟିକ୍ କରି କୁହେ  “ଉଠ, ଚାଲ, ସୃଷ୍ଟି କର।” କିନ୍ତୁ ଅଳସୁଆ ଶୋଇ ରହେ, ଚାଦରକୁ ଭାବେ ସ୍ଵପ୍ନର ରାଜ୍ୟ, କାରଣ ସେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମରୁ ବିପରୀତ କରିଥାଏ। ପ୍ରକୃତି କେବେ ଅଳସୁଆ ନୁହେଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ନଦୀ ସଦା ବହେ, ଗଛ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ପକ୍ଷୀ ସଦା ପରିଶ୍ରମରେ ନୀଡ଼ ଗଢ଼େ।  ଯେପରି ବୀଜ ମାଟିରେ ପଡ଼ି ଶ୍ରମର ସ୍ନେହ ପାଇଲେ ଗଛରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ତେଣୁ ମଣିଷର ଭାଗ୍ୟ କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ। କାର୍ଯ୍ୟହୀନ ବୀଜ ଶୁଖିଯାଏ, ଜୀବନର କାଳୀନୀ କୌଣସି ଫଳ ଦିଏନାହିଁ। ଜୀବନ ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀ, ଯେଉଁଥିରେ ସମୟର ଝରଣା ନିରନ୍ତର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ବହିଯାଏ। କର୍ମରେ ରହିଛି ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ରମରେ ରହିଛି ସ୍ୱାଧୀନତା, ପରିଶ୍ରମରେ ହିଁ ମଣିଷ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିଥାଏ। ତତ୍ତ୍ୱ କୁହେ... କର୍ମ ହିଁ ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରମ ହିଁ ଧ୍ୟାନ, ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ। କର୍ମଯୋଗୀ ସମୟ ସହିତ  ଏକତାରେ ସ୍ଵୟଂକୁ ଦେଖେ। ତା’ର ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ ହୁଏ ଅମୃତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ ଉପାସନା। ଅଳସୁଆ ମନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼େନି, ଚକ୍ଷୁରେ ଆଶା ଭରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପାଦେ ପାଦେ ମନ୍ଥରତାର ବେଡ଼ି। ତା’ର ହାତରେ ରହିଯାଏ କେବଳ  ଦୁଃଖର ଖାଲିପଣ ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପର ଲୁହ। ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ  ୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪ ଗୁରୁ ଗ୍ରାମ...

ଚିପକୋର ପ୍ରେରଣା: ବିଶ୍ନୋଇ ନାରୀର ଅଦମ୍ୟ ସାହସ”

“ଚିପକୋର ପ୍ରେରଣା: ବିଶ୍ନୋଇ ନାରୀର ଅଦମ୍ୟ ସାହସ” ମାନବ ଇତିହାସ ଅଗଣିତ ବଳିଦାନର ସାକ୍ଷୀ। କେହି ଦେଶ ପାଇଁ, କେହି ଧର୍ମ ପାଇଁ, କେହି ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଆହୁତି ଦେବାର ଉଦାହରଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ । ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ଇତିହାସରେ କେତେକ ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ  ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ସାମୂହିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଛନ୍ତି। ହିମାଳୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଙ୍ଗଲ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଚିପକୋ ଆନ୍ଦୋଳନ ବିଷୟରେ ଅନେକ ଲୋକ ଜାଣନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଏହାର ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ, ରାଜସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଚିପକୋ ଆନ୍ଦୋଳନ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଇତିହାସ ବହୁତ ସ୍ପର୍ଶକାତର। ଏଥିରେ ପରିବେଶ ରକ୍ଷା ପ୍ରତି ସଚେତନ ଅମୃତା ଦେବୀ ବିଶ୍ନୋଇଙ୍କ ସମେତ ୩୬୩ ଜଣ ଲୋକ ନିଜ ଜୀବନ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ।ସରକାରଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ଦେଇଥିଲେ।ବିଶ୍ନୋଇ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଥିଲେ ଗୁରୁ ଜମ୍ଭେଶ୍ୱର (ଜମ୍ଭୋଜୀ), ଯିଏ ୧୫ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପ୍ରକୃତି ସୁରକ୍ଷାକୁ ଧର୍ମୀୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ୨୯ ଟି ନିୟମ (ବିଶ୍-ନୋଇ)ରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା। ବିଶ୍ନୋଇ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିରୂପ। ସେଠାରେ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ମାଟି, ଜଳ ସବୁକୁ ପବିତ୍ର ମାନାଯାଏ। “ଗଛ କାଟିବା ପାପ, ପଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାପ, ପ୍ରକୃତିକୁ ବିନାଶ କରିବା ମାନେ ମାନବତାକୁ...

ଟିକି ଟିକି ଫୁଲ ଆମେ✓

(ଟିକି ଟିକି ଫୁଲ ଆମେ) ଟିକି ଟିକି ଫୁଲ ଆମେ ଭାରତ ମାତାର ଖିଲି ଖିଲି ହସୁଥାଉ ନ ଥାଏ ଯେ ଡର ।। ଆମ ବାସ ଖେଳିଯାଏ ମୁଲକରୁ ମୁଲକ ଭାରତର ଅଟୁ ଆମେ ସୁକୋମଳ ପ୍ରତୀକ ।। ଟିକି ଟିକି ମନ ଆମ ଦିଅ ନାହିଁ ଦଳିରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଦେଶ ଗଢିଦେବୁ ତୋଳି ନିଅ ସ୍ନେହରେ।। ଟିକି ଟିକି ଶିଶୁ ଆମେ ଭାରତର ମଣି ଦୂର କରିବୁ ଅନ୍ଧାର ଆଲୋକକୁ କିଣି।। ଆମେ ଅଟୁ ଭବିଷ୍ୟତ ହୀରା ମୋତି ମାଣିକ ରଖିବୁ ଦେଶର ଟେକ ହୋଇ ଆମେ ନିର୍ଭୀକ ।। ଦେଶ ଜନନୀର ଲୁହ ପୋଛି ଦେବୁ ଆମେରେ ମାଆର ସୁରକ୍ଷା ଭାର ନେବୁ ଆମ କାନ୍ଧରେ ।। ଦରିଆ ବୁକୁରୁ ଆମେ ଖୋଜି ଦେବୁ ମୁକୁତା ସ୍ନେହ,ପ୍ରେମ, ଭକ୍ତି ଢାଳି ଦେବୁ ଶାନ୍ତି ବାର୍ତ୍ତା।। ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ବାଣ୍ଟି ଯିବୁ ସତ୍ୟ ପଥରେ ଚିକିମିକି ଚମକିବୁ ଭାଇଚାରା ଡୋରରେ।। ରଙ୍ଗ ରଙ୍ଗୀନ ଫୁଲ ପରି ଗୁଣ ବିକଶିବ ଦିଗନ୍ତ ବିସ୍ତାରି ଆମ ନାମ ମହକିବ।। ଆମ ହାତେ ଦିଅ ଯେତେ ନୂଆ ରଙ୍ଗ ତୁଳିକା  ଆଙ୍କି ଦେବୁ ନବ ଛବି କେତେ ଭଳି ଭଳିକା ।। ସମୃଦ୍ଧ କରିବୁ ଭାଷା ବିଶ୍ୱେ ଯିବ ଚହଟି ହେଳା ନ କର ଆମକୁ ନିଅ କୋଳେ ସାଉଁଟି।। ଭାରତ ମାତାର ଅଟୁ ଗେହ୍ଲା ପୁଅ ଝିଅ କଳା, ସଂସ୍କୃତି ଐତିହ୍ୟ ରଖିବୁ ବଜାୟ।। ଅସୁମାରୀ ସ୍ବପ୍ନ ନେଇ ଦେଶକୁ ଗଢ଼ିବୁ ସୁସ୍ଥ, ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ ଉଦ୍ଭବ କରିବୁ।। ଗାନ୍ଧୀ,ଚାଚା, ଶାସ୍ତ୍ରୀ,ପରି ମନୋଭାବ ନେଇ ଶୃଙ୍ଖଳ ବିଶ୍ବ ଗଢିବୁ ପ୍ରୀତି ରଙ୍ଗ ଦେଇ।। ମିଳିମିଶି ପ୍ରକୃତିର ରକ୍ଷା ଯେ କର...