ସମୟର ସ୍ବର
ସମୟ ଏକ ଫେରିବାଲା
ସମୟ ଏକ ଅଜବ ଫେରିବାଲା,
ସେ ପାଟି କରି କିଛି ବିକେ ନାହିଁ
କିନ୍ତୁ ଗୋପନରେ ସାଇତି ରଖେ
ଆମ ପାପୁଲିରୁ ଖସି ପଡ଼ିଥିବା
କିଛି ମୂଲ୍ୟବାନ ମୂହୁର୍ତ୍ତ।
ତା’ର ସେଇ ସାଇତା ସ୍ୱରରେ
କେବେ ଶୁଭେ ଶେଷ ହୋଇ ଯାଇଥିବା ବର୍ଷାର ଗନ୍ଧ,
ଶୁଭେ ପଢ଼ା ବହି ଭିତରେ ଶୁଖି ଯାଇଥିବା
ସେଇ ଗୋଲାପ ଫୁଲର ନିଶ୍ୱାସ।
ସମୟ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ କାରିଗର
ସମୟ କେବେ କାହା ପାଇଁ ଅଟକି ନାହିଁ,
ସେ ତ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ କାରିଗର
ଯିଏ ଜୀବନର କାନଭାସରେ
ପ୍ରତିଦିନ ଆଙ୍କି ଚାଲେ ନୂଆ ନୂଆ ରଙ୍ଗ।
ତା’ର ସାଇତା ସ୍ୱରରେ ଥାଏ
ଗୋଟେ ପୁରୁଣା ଚିଠିର ଭାଙ୍ଗ,
ଆଉ କାନ୍ଥରେ ଟଙ୍ଗା ହୋଇଥିବା
ସେଇ ଧୂଳିଧୂସରିତ ଘଣ୍ଟାର ନିସ୍ତବ୍ଧତା।
ସମୟର ପେଡ଼ି
ସେ ସ୍ୱର ଆମକୁ ପଛକୁ ଡାକେ ନାହିଁ,
ବରଂ ଚୁପ୍କିନା କହିଦିଏ
ଯାହା ହଜିଛି, ତାହା ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ତୁମର
ଆମେ ଦୌଡୁଥାଉ ଆଗକୁ, ନୂଆ ସ୍ୱରର ସନ୍ଧାନରେ,
କିନ୍ତୁ ସମୟ ତା’ର ପେଡ଼ି ଭିତରେ ସାଇତି ରଖିଥାଏ
ଆମ ପ୍ରଥମ ସଫଳତାର ସେଇ ଚିତ୍କାର
ଆଉ ଅନ୍ଧାରରେ ବୋହି ଯାଇଥିବା କିଛି ନୀରବ ଲୁହ।
ସମୟ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଅନୁଭବ
ସମୟର ସ୍ୱର କୌଣସି ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ,
ସେ ତ ଏକ ଅନୁଭବ,
ଯିଏ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର କୁଞ୍ଚିତ ଚର୍ମରେ ବି
ଯୌବନର ସେଇ ଉଦ୍ଦାମତାକୁ
ଜୀବନ୍ତ କରି ରଖିଥାଏ।
ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ
୭୯୭୮୦୮୨୮୩୪
Comments
Post a Comment